Narzędzia, które znikają w tle

Problem: arkusze CKE leżą porozrzucane po PDF-ach na rządowych stronach. Nauczyciel układający sprawdzian przeklikuje się przez dziesiątki plików, a uczeń powtarzający materiał nie ma jak filtrować po temacie.

Rozwiązanie: 5903 prawdziwych zadań z lat 2015–2026, z oficjalnymi kluczami oceniania, wyszukiwarką po treści i filtrami. Własny zestaw wysyłasz jednym linkiem, drukujesz dla ucznia albo z kluczem — i wracasz do uczenia zamiast do szukania.

Problem: egzamin ósmoklasisty to pierwsza duża próba ucznia, a jego arkusze leżą w PDF-ach rozsypanych po latach, wersjach X i Y oraz arkuszach dla uczniów ze szczególnymi potrzebami. Od 2024 roku zadania otwarte z matematyki są nawet na osobnej karcie rozwiązań, więc nauczyciel czy rodzic składa powtórkę z kilku plików naraz.

Rozwiązanie: 1666 prawdziwych zadań z polskiego, matematyki i pięciu języków obcych (arkusze z lat 2019–2026 i próbne CKE), każde jako osobny obraz, z wyszukiwarką i filtrami po roczniku i rodzaju arkusza. Polski i matematyka mają oficjalne zasady oceniania w wersji X; języki obce na razie bez klucza i bez nagrań. Zestaw wysyłasz jednym linkiem albo drukujesz dla ucznia i z kluczem.

Problem: arkusze egzaminu certyfikatowego z języka polskiego jako obcego leżą w PDF-ach na stronie Państwowej Komisji, osobno dla każdego poziomu, sesji i wersji dla dzieci i młodzieży, a klucze i transkrypcje nagrań są w innym pliku niż arkusz. Lektor, który przygotowuje kursantów, składa ćwiczenia z kilku dokumentów naraz.

Rozwiązanie: 885 prawdziwych zadań z lat 2021–2024 na poziomach B1, B2, C1 i C2, każde jako osobny obraz, z kluczem Komisji (pisanie nie ma klucza), z wyszukiwarką i filtrami po poziomie, części egzaminu i sesji. Przy zadaniach ze słuchu dostępny jest odtwarzacz nagrania z serwera Komisji. Zestaw wysyłasz jednym linkiem albo drukujesz dla kursanta i z kluczem.

Problem: chcesz coś narysować razem z kimś na odległość i dostajesz konto, workspace, zaproszenie mailem i tablicę, która żyje na cudzym serwerze. Do jednego szkicu to za dużo.

Rozwiązanie: otwierasz stronę i rysujesz. Gdy chcesz pracować razem, podajesz czteroznakowy PIN: obie przeglądarki łączą się ze sobą bezpośrednio, a tablicę zapisujesz jako zwykły plik JSON. Serwer niczego nie przechowuje.

Problem: przeprowadzenie szybkiego quizu czy kartkówki w klasie albo na warsztatach zwykle wymaga rejestracji uczniów, logowania przez konta Google i zapisywania danych w chmurach korporacji.

Rozwiązanie: tworzysz pytania jedno- i wielokrotnego wyboru, uczniowie wpisują czteroznakowy kod PIN w telefonie. Tryb prowadzony krok po kroku albo swobodny we własnym tempie, a na koniec jednym kliknięciem pobierasz wyniki do pliku HTML.

Problem: znasz to: sala, rzutnik, brak przejściówki, cudzy laptop, „wyślij mi prezentację mailem”. Pierwsze dziesięć minut prezentacji znika w kablach.

Rozwiązanie: otwierasz stronę na ekranie, skanujesz kod telefonem i sterujesz slajdami z ręki. Pliki nigdy nie opuszczają telefonu — lecą prosto na ekran, a po sesji nie zostaje po nich ślad.

Problem: pięciominutowa rozmowa, a najpierw konto, instalacja aplikacji, link z hasłem i „czy mnie słychać”. Wideokonferencje urosły do platform, choć zwykle chodzi o pogadanie w dwie osoby.

Rozwiązanie: tworzysz pokój, podajesz czteroznakowy PIN, akceptujesz gościa — i rozmawiacie głosem, obrazem albo tekstem, z udostępnianiem ekranu. Bez kont, bez śladu, media prosto między Wami.

Problem: jedna lista zakupów, dwie osoby i trzy komunikatory z wiadomościami, które się gubią. Aplikacje do list chcą konta, a Twoje „mleko, chleb, pieluchy” trafia na cudzy serwer w postaci jawnej.

Rozwiązanie: zakładasz listę, pokazujesz drugiej osobie kod QR i obie widzicie te same pozycje na bieżąco, także po powrocie z miejsca bez zasięgu. Lista jest szyfrowana w przeglądarce, a klucz jest tylko w kodzie QR, więc serwer trzyma szyfrogram i po 7 dniach bez zmian go kasuje.

Problem: „Kiedy wszystkim pasuje?” kończy się trzydziestoma wiadomościami w komunikatorze albo ankietą w serwisie, który chce konta od każdego i zna imiona Twoich znajomych.

Rozwiązanie: proponujesz terminy i wysyłasz link. Każdy wpisuje imię i zaznacza: tak, jeśli trzeba, nie. Tabela pokazuje najlepszy termin, a Ty go ustalasz jednym kliknięciem. Ankieta jest szyfrowana w przeglądarce (klucz tylko w linku), organizator ma osobny link, a po 7 dniach bez zmian serwer ją kasuje.